HomeAboutgalleryArchiveContact Logo

Ertepeller

 


 


D'Ertepeller

Slobbengorsweg 149, Papendrecht


 

 

Mr. Sumo


Categorie: Bistro/Restaurant
Gerechten: 6 gangen artisique
Prijsklasse: $$$

Mr. Sumo is jarig geweest! En dat vonden wij een hele mooie gelegenheid om eens goed uit eten te gaan.

Bij binnenkomst kregen we huisgemaakte crositini's van wel een halve meter. Dit zorgde voor een leuk effect op tafel. Er lagen daarnaast twee soorten quinelles op tafel. We hadden het vermoeden dat het boter was en een soort merengue. Bij navraag bleek de merengue-quinelle eigenlijk geitenboter te zijn. Maar het was zo mooi, luchtig en spierwit opgeklopt dat we er niet aan dachten dat het boter kon zijn. Een verrassende touch dus.

Hierna werden we verrast door maar liefst 4 amuses. De één nog lekkerder dan de ander. Als echte seafood lover viel ik met m'n neus in de boter. We begonnen namelijk met een oester gecomplementeerd met yoghurt en passievrucht en zeewierkrokantje. Hoewel ik wat oesters betreft een echte purist ben, snap ik deze combinatie wel. Heerlijk.
De volgende amuse was er wederom een met vis (ik moet eerlijk zijn dat ik niet meer weet welke vis het was, oeps.. zeebaars misschien?). Een soort tartaar op een klein toastje met kaviaar bovenop. De smaakcombinatie deed me ergens denken aan sushi, maar dan veel beter. De volgende twee amuses kwamen tegelijk. Een mini rode biet gevuld met blauwe kaas op een bedje van vinegar-crumble (Wat? Hoe dan?). En daarnaast kregen we een schaaltje met een crême brulée van eendenlever en een hazelnootje en amarena kers. O M G.... Dit was zeker één van de beste varianten van eendenlever die ik ooit op heb! De combinatie van de lever met een zoet krokantje van het gecarameliseerde suiker was hemels, ik kan niet anders zeggen. Laat die schaaltjes maar komen! "Helaas" gingen we door naar het echte werk.

Amuse: oester Amuse: vis Amuse: gevulde bietjes

Het was tijd voor de eerste gang: Huisgerookte paling. Het gerecht werd prachtig geserveerd in een kom met deksel. Op het moment dat het deksel (overigens ook gevuld met eten) werd opgetild, vulde de ruimte zich met de heerlijke rooklucht van de paling. Toen ik dit proefde kon ik alleen maar denken dat ik eigenlijk nog nooit echt gerookte paling had gegeten (vaak vind ik de rooksmaak te overheersend). Niet op deze manier. De rook was zacht van smaak waardoor de smaak van de paling goed te proeven was.

De gerechten volgen elkaar in een mooi tempo op. We gingen door naar de langoustine (yay weer seafood!). Ik hoef het er eigenlijk niet meer bij te zeggen, want ook dit bord was weer een lust voor het oog. Het gerecht had een aziatisch tintje. Niet om iets af te doen aan het gerecht, maar daardoor was het voor mij ook het minst speciale gerecht. De smaken zijn voor mij al zo in mijn smaakpallet ingebakken, dat het naast de andere gerechten wat meer naar "normaal" neigde. Ondanks dat was het nog steeds een topgerecht.

Carpaccio, wat zal ik daar eens over zeggen? Het is voor mij een soort graadmeter voor een restaurant geworden. Normaalgesproken als ik carpaccio op een menu zie staan, dan haak ik al snel af. Het is een weinig origineel menu-item. Natuurlijk, het smaakt goed, maar het is wat mij betreft meestal een gemaksgerecht. Want wat kun je nou werkelijk verpesten aan een carpaccio? 9 van de 10 keer zijn de andere gerechten op de kaart dan ook niet spectaculair.
Maar ik had al bedacht dat de carpaccio van De Ertepeller vast niet die standaard carpaccio zou zijn. En tot mijn genoegen had ik gelijk. Dit is carpaccio 2.0. Diksneden, warm, mooi gemarmerde runderhaas, in een schuim van knolselderij, parmazaanse kaasschilfers en de verse truffel werd aan tafel royaal over het gerecht geraspt. Zo kan carpaccio dus ook!

Eerste gang: gerookte paling Derde gang: carpaccio Vierde gang: zwezerik en oosterse rund

Nu kwam het moment dat ik ben afgeweken van het menu. Ik heb mijn hoofdgerecht vervangen door een ander hoofdgerecht. Als ik zwezerik zie staan, dan wil ik dat. Zogezegd zogedaan. En ik had geen spijt. Ik heb genoten van de van binnen zachte maar van buiten krokant gebakken zwezerik. En de heerlijk gelaagde gember-soja saus die Mr. Sumo stiekem helemaal leeg had gegeten (je eet een saus toch? Of drink je die?...). "Moeten ze er maar geen kannetje van neerzetten", waren zijn woorden. Ik kon hem geen ongelijk geven. Ook het hoofdgerecht van anjou-duif (met andere jus die ook helemaal op ging) viel in de smaak bij Mr. Sumo.

Misschien had ik hier nog het meest naar uitgekeken: Ganzenlever oftewel foie gras. De Fransen zijn dol op dit controversiele gerecht en ik ook, kan er echt niets aan doen. Ik eet het niet vaak, maar als ik het eet ben ik blij als een kind. Het is gewoon zo lekker en zachter dan boter. Het eerste wat ik tegen Mr. Sumo zei is, ik kan me niet voorstellen dat je als vegan zou zijn, zo erg van iets kan genieten als van ganzenlever (sorry voor de vegans, but you are missing out!).

Het dessert was positief verrassend (zie hoofdfoto). Waar de meeste restaurants voor een wat zwaarder nagerecht kiezen (vaak met chocolade), was dit dessert licht en erg verfrissend. Als je het ziet, denk je eerder aan een voorgerecht dan een dessert, maar de combinatie van komkommer en aloë vera is toch echt een afsluiter. Hierdoor zaten we aan het eind van de avond heerlijk vol en niet overvol wat vaak bij een zwaarder nagerecht wel het geval is.

We gingen uit eten ter gelegenheid van Mr. Sumo's verjaardag, maar ik ben degene die werd getrakteerd op daadwerkelijk al mijn favoriete gerechten!


Final score:5/5 5/5