HomeAboutgalleryArchiveContact Logo

Ertepeller

 

 


 


D'Ertepeller

Slobbengorsweg 149, Papendrecht


 

 

Mr. Sumo


Categorie: Bistro/Restaurant
Gerechten: 6 gangen artisique
Prijsklasse: $$$

Mr. Sumo is jarig geweest! En dat vonden wij een hele mooie gelegenheid om eens goed uit eten te gaan.

Bij binnenkomst kregen we huisgemaakte crositini's van wel een halve meter. Dit zorgde voor een leuk effect op tafel. Er lagen daarnaast twee soorten quinelles op tafel. We hadden het vermoeden dat het boter was en een soort merengue. Bij navraag bleek de merengue-quinelle eigenlijk geitenboter te zijn. Maar het was zo mooi, luchtig en spierwit opgeklopt dat we er niet aan dachten dat het boter kon zijn. Een verrassende touch dus.

Hierna werden we verrast door maar liefst 4 amuses. De één nog lekkerder dan de ander. Als echte seafood lover viel ik met m'n neus in de boter. We begonnen namelijk met een oester gecomplementeerd met yoghurt en passievrucht en zeewierkrokantje. Hoewel ik wat oesters betreft een echte purist ben, snap ik deze combinatie wel. Heerlijk.
De volgende amuse was er wederom een met vis (ik moet eerlijk zijn dat ik niet meer weet welke vis het was, oeps.. zeebaars misschien?). Een soort tartaar op een klein toastje met kaviaar bovenop. De smaakcombinatie deed me ergens denken aan sushi, maar dan veel beter. De volgende twee amuses kwamen tegelijk. Een mini rode biet gevuld met blauwe kaas op een bedje van vinegar-crumble (Wat? Hoe dan?). En daarnaast kregen we een schaaltje met een crême brulée van eendenlever en een hazelnootje en amarena kers. O M G.... Dit was zeker één van de beste varianten van eendenlever die ik ooit op heb! De combinatie van de lever met een zoet krokantje van het gecarameliseerde suiker was hemels, ik kan niet anders zeggen. Laat die schaaltjes maar komen! "Helaas" gingen we door naar het echte werk.

Amuse: oester Amuse: vis Amuse: gevulde bietjes

Het was tijd voor de eerste gang: Huisgerookte paling. Het gerecht werd prachtig geserveerd in een kom met deksel. Op het moment dat het deksel (overigens ook gevuld met eten) werd opgetild, vulde de ruimte zich met de heerlijke rooklucht van de paling. Toen ik dit proefde kon ik alleen maar denken dat ik eigenlijk nog nooit echt gerookte paling had gegeten (vaak vind ik de rooksmaak te overheersend). Niet op deze manier. De rook was zacht van smaak waardoor de smaak van de paling goed te proeven was.

De gerechten volgen elkaar in een mooi tempo op. We gingen door naar de langoustine (yay weer seafood!). Ik hoef het er eigenlijk niet meer bij te zeggen, want ook dit bord was weer een lust voor het oog. Het gerecht had een aziatisch tintje. Niet om iets af te doen aan het gerecht, maar daardoor was het voor mij ook het minst speciale gerecht. De smaken zijn voor mij al zo in mijn smaakpallet ingebakken, dat het naast de andere gerechten wat meer naar "normaal" neigde. Ondanks dat was het nog steeds een topgerecht.

Carpaccio, wat zal ik daar eens over zeggen? Het is voor mij een soort graadmeter voor een restaurant geworden. Normaalgesproken als ik carpaccio op een menu zie staan, dan haak ik al snel af. Het is een weinig origineel menu-item. Natuurlijk, het smaakt goed, maar het is wat mij betreft meestal een gemaksgerecht. Want wat kun je nou werkelijk verpesten aan een carpaccio? 9 van de 10 keer zijn de andere gerechten op de kaart dan ook niet spectaculair.
Maar ik had al bedacht dat de carpaccio van De Ertepeller vast niet die standaard carpaccio zou zijn. En tot mijn genoegen had ik gelijk. Dit is carpaccio 2.0. Diksneden, warm, mooi gemarmerde runderhaas, in een schuim van knolselderij, parmazaanse kaasschilfers en de verse truffel werd aan tafel royaal over het gerecht geraspt. Zo kan carpaccio dus ook!

Eerste gang: gerookte paling Derde gang: carpaccio Vierde gang: zwezerik en oosterse rund

Nu kwam het moment dat ik ben afgeweken van het menu. Ik heb mijn hoofdgerecht vervangen door een ander hoofdgerecht. Als ik zwezerik zie staan, dan wil ik dat. Zogezegd zogedaan. En ik had geen spijt. Ik heb genoten van de van binnen zachte maar van buiten krokant gebakken zwezerik. En de heerlijk gelaagde gember-soja saus die Mr. Sumo stiekem helemaal leeg had gegeten (je eet een saus toch? Of drink je die?...). "Moeten ze er maar geen kannetje van neerzetten", waren zijn woorden. Ik kon hem geen ongelijk geven. Ook het hoofdgerecht van anjou-duif (met andere jus die ook helemaal op ging) viel in de smaak bij Mr. Sumo.

Misschien had ik hier nog het meest naar uitgekeken: Ganzenlever oftewel foie gras. De Fransen zijn dol op dit controversiele gerecht en ik ook, kan er echt niets aan doen. Ik eet het niet vaak, maar als ik het eet ben ik blij als een kind. Het is gewoon zo lekker en zachter dan boter. Het eerste wat ik tegen Mr. Sumo zei is, ik kan me niet voorstellen dat je als vegan zou zijn, zo erg van iets kan genieten als van ganzenlever (sorry voor de vegans, but you are missing out!).

Het dessert was positief verrassend (zie hoofdfoto). Waar de meeste restaurants voor een wat zwaarder nagerecht kiezen (vaak met chocolade), was dit dessert licht en erg verfrissend. Als je het ziet, denk je eerder aan een voorgerecht dan een dessert, maar de combinatie van komkommer en aloë vera is toch echt een afsluiter. Hierdoor zaten we aan het eind van de avond heerlijk vol en niet overvol wat vaak bij een zwaarder nagerecht wel het geval is.

We gingen uit eten ter gelegenheid van Mr. Sumo's verjaardag, maar ik ben degene die werd getrakteerd op daadwerkelijk al mijn favoriete gerechten!


Final score:5/5 5/5


 

Roffa

 

 


 


Roffa

Scheepstimmermanslaan 31b, Rotterdam


 

 

Mr. Sumo


Categorie: Street food
Gerechten: Brisket, burger, friet, coleslaw
Prijsklasse: $/$$

Wie dacht dat wij op Valentijnsdag heel romantisch een 5-gangen menu naar binnen zouden werken, die heeft het mis. Wij hadden zin in heel wat anders. Wij gingen naar Roffa Streetfoodbar in Rotterdam.

Roffa is voor de echte carnivoren onder ons misschien wel een stukje hemel op aarde. Denk aan stukken vlees die 24 uur lang in de smoker hebben gehangen. Hamburgers zoals ze bedoeld zijn, sappig, smaakvol, met een rokerig randje op een heerlijk brioche broodje.

Het is voor ons niet de eerste keer dat we hier komen, dus we hebben al een idee hoe het menu eruit ziet. Maar dan nog is het geen gemakkelijke keuze. Ik zou alles van de kaart wel eens willen proberen!

Na eerder de Pulled Pork en de Roffa Burger te hebben gegeten, kies ik nu voor een broodje Brisket. Met huisgemaakte frieten en coleslaw als sides. Mr. Sumo kiest vor de limited edition Deer Burger. Mr. Sumo vroeg verder om een caramelachtig donker biertje en hij kreeg er één van De Bebaarde Brouwer. Een erg schuimend biertje, maar wel één die goed in de smaak viel. Ik koos voor LemonAID Limoen, die was heerlijk!

Mr. Sumo met bierFriet Friet

Daarna was het wachten op het eten. Roffa bezorgt ook in Rotterdam, dus als ze een drukke avond hebben kan het zijn dat je even moet wachten op je bestelling, maar no worries! Echt totally worth it! Want als het eten er dan is dan is het smullen geblazen.
Let even niet op de etiquettes, maar eet je streetfood gewoon lekker met de hand. En geniet! Good food takes time. En in het geval van de brisket, zelfs 24 uur. En dat is te proeven. Mijn brioche was heel goed gevuld met de boterzachte brisket. Heerlijk!
Ook de bijgerechten zijn zeer goed verzorgd. De friet is van een goede aardappel gemaakt en lekker knapperig. De coleslaw is gelukkig niet verdronken in dressing, maar subtiel en vult de kool goed aan.
De Oh Deer! burger van Mr. Sumo is ook erg smaakvol. Een leuke en lekkere afwisseling van de vaste gerechten die Roffa op de kaart heeft staan. Maar alleen een burger was uiteraard niet genoeg voor Mr. Sumo. Dus besloot hij last minute nog een portie brisket toe te voegen.

Een lepel vol pindakaaspoeder Gekookt eigeel met parmazaanse kaas-krokantje en spinazie

Het leuke van Roffa is dat hoewel ze heel internationaal aandoen (vooral heel Amerikaans met hun smoker en interieur), heel lokale producten aanbieden. Zo kun je kiezen uit een heleboel Rotterdamse biertjes, komt het brood van Jordy's Bakery, gebruiken ze De Rotterdamsche Oude kaas en schenken ze de heerlijke siropen van Pinky Rose.

Het verbaast ons eigenlijk dat Roffa niet bekender is onder de Rotterdammers zelf. We hoorden van de bediening namelijk dat het vooral expats zijn die de weg naar Roffa weten te vinden. Maar Roffa verdient wat ons betreft zeker meer! Ga een keer langs (of laat thuisbezorgen). Wij zijn fan!


Final score:5/5 5/5


 

Madestein


 




 

Madestein

Madepolderweg 100, Den Haag


 


Mr. Sumo

Categorie: Frans
Gerechten: 1,2 kg Tomahawk steak, burrata, banaan royaal 2.0
Prijsklasse: $$

We zijn in het recreatiegebied, Madestein in het restaurant met dezelfde naam. Direct voorbij de eerste deur staart een mega Boeddha-hoofd me aan, wat zorgt voor een ongemakkelijk momentje.
Voorbij de tweede deur staat een dry age koeling waarin diverse delen in vrede rusten en rijpen, wat me weer gerust stelt.

Story time:
Voor de newbies, dry age is een rijpingstechniek waarin delen van de rund worden gehangen in een koeling bij een temperatuur van ongeveer 0-1 graad celcius met een luchtvochtigheid van ongeveer 85% voor gedurende 3 weken (tot max 3 maanden!). Hierdoor breken natuurlijke enzymen spierweefsel af die ervoor zorgt voor een malser stuk vlees en een intensere smaak (plat gezegd: gecontroleerd je vlees laten verrotten).
Het gros van al het supermarktvlees en vaak ook bij de meeste slagers te kort gerijpt en op een andere manier (wet aged, waarin vleesdelen vacuum worden verzuurd en op die manier malser worden).
Hoe afkerend dit alles mag klinken... Dude, you want this! Dry aged vlees is het beste wat vlees kan overkomen.

Het restaurant zelf is alles wat ik verwacht en kan hopen van een tent bij een recreatiegebied. Een hoofdzakelijk knusse houten intrieur, nette kelners met ruige tattoos en een karretje waarop het vlees werd gesneden voordat het wordt uitgeserveerd aan tafel.

Wat is nu beter dan samen een kilo ervan weg te eten? I know! 1,2kg!!!
En daarbij ook nog dat het je favoriete deel is van het beestje, namelijk de Tomahawk!
De Tomahawk is een ribeye met de (spare)rib er nog aan vast. Het hart van de ribeye is een vet-eilandje in het midden van je vlees dat heerlijk door je vlees heen smelt tijdens de bereiding en zorgt voor een ware smaakexplosie.

Burrata Aansijnden van de steak STEAK
Onze tomahawk werd uitgeserveerd met gepofte aardappels in de schil (eigenlijk de enige manier hoe ik aardappels wil hebben als een sidedish bij mn vlees) en met shimeji paddestoelen.

De tomahawk blijft de ster en is zoals het een steak betaamd perfect medium rare bereid.
On a personal note was het vlees carven (van te voren aansnijden) voor mij onnodig geweest gezien dit resulteert in het onnodig uitlopen van alle vleessappen, terwijl we aten.
Al met al, bleek de tomahawk een waar succes en zeker een reden om terug te komen, wat eigenlijk ergens weer jammer is gezien er in de menukaart genoeg gerechten staan die ruimschoots de moeite waard zijn om te nemen.

Ik eindig met de Banaan royaal 2.0 gezien ik mijn laatste heb gehad in mijn tienerjaren. Het toetje zelf zorgde voor een stroll down memory lane, terwijl het ook zorgde voor een moderne plot twist doordat het werd geserveerd met krokante banaan, caramelijs en een gerookte (say wut?!) chocolademouse.
Perfect ending!

Waarom was ik dan toch enigzins verdrietig aan het einde van mijn ogenschijnlijke heerlijke ervaring?
Omdat ik het gevoel niet kon afschudden dat ik dat monster van een tomahawk tot de helft heb moeten delen met Mrs. Sumo...

En hij is op Mr. Sumo is trots Bananensplit 2.0


Final score:5/5 5/5